Εμείς οι Σπουργίτες δεν πετάμε ποτέ μονάχοι μας. Πετάμε πάντα παρέα και βαστάμε σφιχτά το χέρι του συντροφου μας. Το λέμε κ ρ ά τ η μ α κι είναι το πρώτο που μαθαίνουμε.
Να κρατιόμαστε.
Ποτέ επίσης δεν πετάμε νύκτα. Αλλά αυτό το ξέρετε, αφού κανένας δεν πετάει τη νύχτα. Τη νύκτα κατεβαίνουμε στην γη και σιωπηλοί κοιτάμε πέρα, την θαμπή αναλαμπή της φωτιάς, στα πυρπολημένα δάση της ανατολής.
Οπως ξέρετε όλοι, η ποίησι είναι εντελώς άχρηστη - μόνο δεν είναι άχρηστη όταν σημαίνει στο σχήμα μιάς χειροβομβίδας ή ενός καλολαδωμένου περιστρόφου. Προσοχή ! ποτέ δεν είναι αυτοκτονική, ποτέ δεν αγγίζει απειλητικά το μηλίγκι μας.
Επίσης, δεν είναι άχρηστη, όταν κυκλοφορεί στο σχήμα της αβύσσου, όταν καταργεί τον νόμο στην επικράτεια της βαρύτητος, όταν μετακινεί το μάρμαρο της μνήμης.
Επίσης, δεν είναι άχρηστη όταν δοξάζει την κοινή Ανάστασι.
Κι ακόμα, δεν είναι άχρηστη, όταν φωτίζει το κατώφλι και από εκεί ο δρόμος.
Βρήκα ένα Χελιδόνι μ'ἐνα αγκάθι στην καρδιά. Πλημμύρισα στα αίματα.
Ενα Χελιδόνι έπεσε πάνω στην μάννα μου. Εφτά χρόνια έμεινε στην σκιά της.
Ενα Χελιδόνι μιά φορά, πέταξε κι ήρθε, κι ήπιε βρόχινο νερό απ'το σπασμένο πιάτο στην αυλή. Τότε, ξάφνου, ο κόσμος χάθηκε.
Ενα Χελιδόνι βάδιζε στην στην στέγη μας με κάτι τεράστια βήματα. Hρθε ο Χειμώνας.
Ενα Χελιδόνι πέθανε στον ουρανό. Εβγαλε τα μανταλάκια η μάννα μου και τον δίπλωσε με τ' ασπρόρουχα.
Ενα Χελιδόνι, μόνο ένα, έφερε την Τελευταία Ανοιξι.
Δεν τους χωράει όλους η ψυχή μου, τους σκοτωμένους και τους φονιάδες, τους αστυνόμους και τους δημοσιογράφους, τα πρόβατα, τα χωράφια, τα όπλα, τα μοιρολόγια, τις κατάρες και τις κηδείες .....
Ακουσα, η ψυχή των ανθρώπων ζυγίζει 21 γραμμάρια, πόσο βαριά να ναι άραγε η δική μου ;
Ούτε μισό.
Χωράει μόνο τις γυναίκες.
Πρώτα τις μάννες των σκοτωμένων, που μείνανε με τις κοιλιές τους άδειες. Οταν πεθαίνει ο γιός σου, κάπου διάβασα, νοιώθεις την κοιλιά σου σαν τάφο, σα να τον γέννησες νεκρό απ την αρχή. Υστερα την μάννα του φονιά, που έμεινε μονάχη σε ένα κάμπο που και τα δένδρα θα την δείχνουν - η μάννα του φονιά θα λένε, η μαύρη, η καψερή, αυτή που δεν υπάρχει τόπος να σταθή.
Και τέλος, τις αδελφές, αυτές που έμειναν από αδέλφια ορφανές και τις κόρες των πεθαμένων και των φονιάδων.
Μακάρι να ΄τανε πιό μεγάλα τα φτερά μου, να πέταγα στα Καλύβια, να μουνα στην κηδεία από ψηλά, να κατέβαζα λίγο ουρανό να τις παρηγορίσω.
Eνας κ.Σπουργίτης φέρνει την Ανοιξι .
Αριστοτέλης.
Πόσο γενναία πολέμησε ο κ. Σπουργίτης, στην πρώτη γραμμή, με το ξύλινο σπθί του!
Διγενής Πουλολόγος.
Ο κ. Σπουργίτης μόνο μας έδειξε τον δρόμο του γυρισμού.
Η Ελένη στο Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού.
Στο καθρεφτάκι του ο κ. Σπουργίτης κρύβει και φανερώνει τον Ουρανό.
Διονύσιος ο Αεροπαγίτης.
κ. Σπουργίτη Εσύ της Σιωπηλής Σελήνης Σήμαντρο και Σείστρο !
Γεώργιος Λουδοβίκος Μπόρχες.
d. Passer ad portas !
Mάρκος Αυρήλιος .
Σπουργίτη που πάς ; Στη θάλασσα πετώ / στη μάννα μου γυρνώ.
δημοτικό.
σπουργιτάκι μου ......
Η μαμά μου.
Ωχ! Πλακώσανε οι κυνηγοί με τα βρωμόσκυλα.
Αδέλφια Σπουργίτια ......... α έ ρ ααααααα .....
