Νικηφόρος Σπουργίτης

Φόνος με 4 μαχαίρια.

2007-02-27T03:34:00.000-08:00

Το ακούσατε -
ένα αγόρι - 19 χρόνων - έσφαξε τον πατέρα του.
Ο πατέρας ήταν αλκοολικός - και βάναυσος.
Η μητέρα του πέθανε πριν από δύο εβδομάδες. Νευρική ανορεξία και βαριά κατάθλιψι λένε οι γιατροί.
Το αγόρι έσφαξε τον πατέρα του με 4 μαχαίρια. Οταν στόμωνε το ένα χτυπώντας σε κόκκαλο - άρπαζε το άλλο και συνέχιζε να κόβη.
Να κόβη και να ανοίγη.
Θα πλημμύρισε ο τόπος στο αίμα.
Τον χτύπησε στο στήθος και στον λαιμό πολλές φορές.
Εχετε ματώσει ποτέ στα σοβαρά ; Να τρέχη το αίμα ποτάμι ;
Το αίμα έχει φως. Το αγόρι άνοιξε τον πατέρα του και χύθηκε φως.
Το αίμα ξεπλένει - τα σκοτάδια και την δυστυχία που κρύβεται μέσα τους.
Τον έσφαξε στην κουζίνα - έτσι γράφει η είδησι.
Στο βασίλειο της νεκρής μάννας.
Δεν τον έσφαξε - τον άνοιξε. Το αγόρι άνοιξε - έφερε στο φως τα έγκατα του Κρόνου - που κατάπιε την μάννα του.
Το αγόρι χτύπησε τον πατέρα του με την λεπίδα. Τον αγκάλιασε - μύρισε τον ιδρώτα του - τον άγγιξε η ανάσα του πατέρα του.
Αν ήμουν δολοφόνος - θα σκότωνα με το μαχαίρι - θα είμαι μαχαιροβγάλτης. Σιχαίνομαι τα όπλα που σκοτώνουνε από μακριά.

Ομως σκότωσε τον πατέρα του και αυτό είναι φοβερό.
Νοιώθω τι σημαίνει να ζης υπό την σκιά ενός ανηλεούς Θεού - ενός πατέρα που φέρνει μόνο δυστυχία και ξύλο.
Νοιώθω ακόμα το βάρος - να λιώνη η μάννα σαν το κερί - νευρική ανορεξία - κι εσύ να ψιθυρίζης στο μαξιλάρι της ... μαννούλα μου γλυκειά μου μαννούλα μην φύγεις - έχεις εμένα !
Εχεις εμένα ! - με μιά αγάπη που αγγίζει την αιμομιξία - και με δύο απαγορεύσεις. Η δεύτερη είναι ο φόνος - και ο φόνος επιτρέπεται.

Το αγόρι είναι επιληπτικό.
Οταν ερχότανε η κρίσι - έτσι λένε στην γειτονιά - και έπεφτε κάτω σπαρταρώντας - ο πατέρας του τον χτύπαγε.
Η επιληψία εξακολουθεί να είναι η ιερά νόσος - το σημάδι του Θεού.
Χαρίζει στο θύμα της άπειρη ελευθερία - όπως την περιγράφει ο Ντοστογιέφσκυ στο πρόσωπο του πρίγκiπα Μύσκιν.
Το ωκεάνειο αίσθημα - έχω στο στόμα μου την γεύσι του Ηλιου έγραψε ένας επιληπτικός.
Ο πατέρας φοβότανε τον γιό του.
Θύματα και θύτες - ζωντανοί και πεθαμένοι - ήταν άνθρωποι λαϊκοί - ακαλλιέργητοι - δηλαδή άνθρωποι μυθικοί.
Η αρχαιότητα έπεφτε επάνω τους - τους φυλακίζει και τους ελευθερώνει μέχρι το άπειρο.

Αθώος - φωνάζει τώρα η γειτονιά. Και ο νόμος είναι υποχρεωμένος να υπακούση - γιατί δεν φτάνη. Ούτε μπορεί να δώση εξήγησι - ούτε να τιμωρήση τον δράστη.
Και εχει δίκαιο η γειτονιά. Σαν λαϊκοί άνθρωποι και αυτοί - δηλαδή αμόλυντοι - γνωρίζουνε πώς πράγματι υπάρχει -
αθώος φονιάς και αθωότητα μετά φόνου - ακριβώς όπως υπάρχει ενοχή στην καλοσύνη και την ηθική.

5 άγνωστες ιστορίες.

2007-02-23T21:34:00.000-08:00

Ο Σπουργίτης έγραψε ο Σίκ - αλλά δεν ξέρω αν είμαι εγώ. Αν είμαι - υπακούω.

α. Μιά φορά - όταν ήμουν μικρός - ξύπνησα κορίτσι. Είχα βαμμένα κόκκινα γδαρμένα νύχια - έβλεπα εφιάλτες κι έβρεχα το κρεβάτι μου. Δεν θυμάμαι πόσο κράτησε. Μία ημέρα - στην εκδρομή - η Αννα μου έδωσε το δαγκωμένο μήλο της. Το θέλεις ; με ρώτησε. Το ήθελα πολύ - και ξανάγινα ο Νικηφόρος.

β. 12 χρόνων συνάντησα τον Θεό. Καθότανε στα σκαλιά της Αγίας Ελεούσας - φορούσε κουρέλια και έβηχε. Ηταν στην Καλλιθέα.

γ. Οταν έγινα 17 χρόνων πέθανα. Πέθανα κανονικά και για πάντα. Η μάννα μου έκλαιγε - τι κακό κάναμε Θεέ μου - σε τι φταίξαμε ; Από την ημέρα του θανάτου μου ξέρω - δεν θα λείψω ποτέ - από τις ζωές των άλλων.

δ. Κάποτε - ήμουν τότε στα 25 - γνώρισα τον Παπαδιαμάντη. Εμενε απέναντι μας - στης χηρας - και δούλευε στον φούρνο του Ηλία. Κάθε πρωϊ - ξημερώματα - πήγαινε στην δουλειά του με το ποδήλατο.

ε. 33 χρὀνων είδα για πρώτη φορά τον αγέννητο γιό μου. Μοιάζει της μάννας του - έτσι όπως ήτανε τότε που την αγαπούσα.

Να γράψη όποιος θέλει.

Οδηγίες για τον δρόμο.

2007-02-19T09:20:00.000-08:00

Οταν φτάσεις στο βαθύ σκοτάδι - άναψε τον ακοίμητο φακό.

Μία ημέρα θα φύγω.

2007-02-08T01:55:00.000-08:00

Οταν με ρώτησε - της έδειξα ένα σημείο του ουρανού - εκεί της είπα - είναι η πατρίδα μου. Μία ημέρα θα φύγω. Θα γυρίσω πίσω - με περιμένουν. Μία ημέρα - ξερίζωσα τα φτερά μου. Οι πραπίδες μου έκλεισαν. Δεν ξαναείδα - όνειρο. Η ρόδα έσπασε - πέσανε οι ακτίνες της ξύλινες - σαν παλούκια που σημαδεύουνε το χωράφι. Εκεί - είπε η Αννα είναι μακριά. Σε είδα - είπε - που στάθηκες ούτε Σπουργίτης - ούτε Νικηφόρος. Πόσους θανάτους γυρεύεις ; Πόσα βάρη πρέπει ν αφήσης - για να σηκωθής ; Περάσανε χρόνια - γεράσαμε. Συνέχισε να σκουπίζη - να βάζη τα πιάτα στο τραπέζι - να πλένη τα πόδια της στην αυλή - και μέσα της - σαν σπασμένος καθρέφτης - ακόμα πιό μακριά - και ξένος - ο πρώτος ουρανός.

Ζήτησα μιά φορά.

2007-01-26T20:20:00.000-08:00

Ζήτησα μιά φορά - για μένα! - το ελάχιστο του κόσμου - και δεν μου δόθηκε. Σκέφτομαι τώρα - ίσως να ζήτησα πολλά. Σπουργίτης Νικηφόρος - σα να φωνάζη παρόν το τίποτα. Kαι πώς ν αντέξω τόσο βάρος ....

Εγώ είμαι ο Νικηφόρος.

2007-01-17T13:21:00.000-08:00

Ηρθε μία ημέρα - κοίιταξα στον καθρέφτη και δεν είδα κανέναν. Είδα μονάχα τον κόσμο - να γυρνάη αργά - αλλά εγώ έλειπα. Κι ύστερα πρόσεξα τα ίχνη της παρουσίας. Είδα ένα τσιγάρο αφημένο στο τασάκι - ακόμα κάπνιζε - το σχήμα ενός σώματος στο κρεβάτι - ένοιωσα μιά μυρωδιά που κάτι μου θύμιζε - οικοία και ξένη - σαν την μηρωδιά που έχουν τα δάκτυλά σου όταν γυρνάνε από τα σπλάγχνα εκείνης που αγάπησες. Θυμήθηκα τότε ψιθύρους και χάδια - χειρονομίες στο κενό - απογεύματα που ο ήλιος έντυνε χρυσό ένα πρόσωπο. Θυμήθηκα περιπέτειες - και νεκρούς - χωράφια σπαρμένα με στάρια και σκελετούς - και θυμήθηκα νερά και απογεύματα. Αλλά όλα - χωρίς εμένα - άδεια - στην θέσι μου ένα κενό. Αναρωτιέμαι αν είναι αυτό η ζωή - αν είναι αυτό η ζωή μου. Μετά πέρασε καιρός - κι ονόμασα τα ξέθωρα ίχνη - στην άκρη της λησμονιας - τα είπα Νικηφόρο.

Το κλουβί του ουρανού.

2007-01-10T23:01:00.000-08:00

Οταν ήμουν μικρός - και έξυπνος σαν παιδί - όχι τώρα που μαδήσανε τα φτερά μου - κοιτούσα ψηλά τον ουρανό - έβλεπα το φεγγάρι κι έλεγα : ποιός τρελλός άναψε αυτή την λάμπα στο ταβάνι του σύμπαντος ; Ποιός φώτισε τα άπειρα - κι εγώ πώς θα τ αντέξω ; Υστερα περάσανε τα χρόνια - κι αντέχω όπως αντέχετε κι εσείς - έκλεισα τον ουρανό στο κλουβί του.

Της Μιραντολίνας.

2007-01-09T02:40:00.000-08:00

Είμαι με το κορίτσι - με σένα Μιραντολίνα. Η αγάπη υποχρεώνει και νοιώθεις την υποχρέωσί της - σαν ελευθερία. Ο Σπουργίτης είναι ελεύθερος - δεν φοβάται.
Μην ξαναπειράξετε την Μιραντολίνα - σήμερα ο Σπουργίτης φόρεσε το ξύλινο σπαθί του.

Να σας πω πώς βρήκα το ξύλινο σπαθί μου ;
Μία ημέρα - γύρισα σπίτι - από τα Χειμαδιά - κι από μακριά είδα την μάννα μου στο κατώφλι - με περίμενε - και τα μαλλιά της ανέμιζαν - και τίναζε ο αέρας το φουστάνι της. Ετρεξα τότε - κι έπεσα στην αγκαλιά της - ήταν καλοκαίρι. Κι έκανε ζέστη μεγάλη. Στρώσαμε στο κατώφλι - την ώρα που νύχτωσε - και ξαπλώσαμε στην δροσιά - κι έστεκε πάνω μας η πικροδάφνη - κι έστελνε ερεθισμένη σινιάλα. Την άλλη μέρα - βρήκα ένα κλαδί πεσμένο - το καθάρισα - κι αυτό είναι τώρα το σπαθί μου. Το δένω με μιά τριχιά στην μέση - με τρέμουνε οι ουρανοί σαν το φοράω.

Η εποχή των θαυμάτων.

2007-01-05T23:37:00.000-08:00

Ξέρω - αν μία ημέρα μείνω μόνος - τότε θ αρχίση η εποχή των θαυμάτων. Δεν είναι δύσκολο - αρκεί να στρίψω αρκετά - μέσα στον κόσμο. Να κοιμάμαι με το πρώτο φως της νύκτας - να ξυπνάω χαράματα. Να κάνω τον Σταυρό μου αδιάκοπα - μέχρι να βρούνε τα χέρια μου τον πρώτο προορισμό τους - να ανασαίνω βαθειά με όλες τις λέξεις μου. Και πρώτη μου δουλειά να είναι αυτή - να γυρίσω τις πέτρες στο πλευρό τους. Ετσι στρίβεις του κόσμου. Υστερα κάθομαι στο παράθυρο και πέρα - μακριά - είδα τις ελιές που βγήκανε - ξεκλειδώσανε το αρχαίο ξύλο τους και βγήκανε - ξεμαλλιασμένες - χλωμές από τον σκοτεινό Παράδεισο - που περιμένει τους ανθρώπους να φωτίση. Και τους Σπουργίτες.

Ο Ξένος.

2007-01-04T00:12:00.000-08:00

Την πρώτη ημέρα του νέου χρόνου - ήρθε ένας Ξένος - κατέβηκε από το λεωφορείο και κοιτούσε ολόγυρα - κι ύστερα κάθισε σε μία πέτρα κοντά στην στάσι. Δεν θυμάμαι τότε που πήγα - έφυγα όμως - κι όταν γύρισα τον βρήκα καθισμένο μπροστά στην πόρτα μας στο κατώφλι. Ηταν ζεστό νερό στο λεκανάκι - κι η μάννα μου στην καρέκλα της - κι ο Ξένος της έπλενε τα πόδια - με ζεστό νερό και πράσινο σαπούνι. 'Ητανε σα να πέρασαν αιώνες - γιατί μιά αράχνη έπλεξε κι όλας δίπλα το πανάκι της - και μόνο ο ήλιος μας μετρούσε κι ανέβαινε - και μας φώτιζε με χρυσές σπιθαμές. Εσύ άναψες τη λάμπα στο κατώφλι μας Νικηφόρε - με ρώτησε - κι είπα ναι, εγώ την άναψα - άναψε ως την άκρη του κόσμου -κι είδε αυτός τον δρόμο και ήρθε. Σκούπισε τότε τα πόδια της - με μιά παλιά πετσέτα της κουζίνας - και την έριξε στον ώμο του - κι η μάννα μπήκε στο σπίτι και γύρισε - με τα παπούτσια του πατέρα μου. Τα θες, του είπε, πάρτα - μην περπατάς ξυπόλητος. Κι ο Ξένος - πήρε τα παπούτσια του πατέρα μου και τα φόρεσε.

Από Ανάστασι σε Ανάστασι

2006-12-24T07:15:00.000-08:00

Με μιά δύναμη σαν ξένη σήμερα - πετάξαμε πάνω από τον άδειο τάφο - ύστερα πάνω από τους Σταυρούς - πάνω από την αιχμάλωτη πόλι - πάνω από τα δένδρα της Γεσθημανής - τους βουερούς θάμνους στο Ορος των Ελεών - μέσα από τα σύννεφα στο χωριό του Λαζάρου και το πανηγύρι - πάνω από τους μεθυσμένους της Κανά - στο ξυλουργείο - κι από εκεί στην Βηθλεέμ - γράφοντας έναν τέλειο κύκλο - από Ανάστασι σε Ανάστασι.

Ενας χρόνος και μία ημέρα.

2006-12-21T09:32:00.000-08:00

Αχ! να μουνα Σπουργίτης αληθινός ! Να τανε αληθινός ο ουρανός - όχι τώρα γαλάζιος με τις ξυλομπογιές μου! Και τα σύννεφα να ταν κι αυτά αληθινά και να χανε βάρος - να με στήριζαν - και να τανε κι ο Ηλιος αληθινός - να με ζέσταινε στ αλήθεια - όχι μ ένα καρφί στον ουρανό - κι η ζέστη του ηλεκτρική ! - και να τανε ο ήσκιος μου κι αυτός αληθινός - να μέτραγε τις ώρες μου - και να τις έβρισκε ατέλειωτες - κι η θάλασσα αληθινή - να καθόμουνα στην άκρη της - να σε περίμενα - όποιος κι αν Είσαι.

Στέγνωσε το νερό της μάννας μου.

2006-12-18T07:38:00.000-08:00

Εκανε ζέστη μεγάλη εκείνη την ημέρα - και η μάννα μου βγήκε στην αυλή - ανέβασε νερό και γελούσε - π' άδειασε πάνω της το κρυο νερό. Της πιάστηκε η ανάσα - μπήκε μέσα και πήγα - ξυπόλητος και πάτησα το νερό της μάννας μου. Η ζωή μας τώρα μοιάζει με βιβλίο.
Ερχεται από το Κάστρο - με το απογευματινό λεωφορείο - κατεβαίνει στην Στροφή. Είναι πιό μικρή από μένα - περίπου δέκα χρόνια. Τα πέδιλά της δεν μου χωράνε πιά.
Προχθές - είδαμε έναν Ξένο στο χωριό - καθότανε μονάχος στην στάσι - ξεφλούδισε ένα πορτοκάλι - φορούσε ένα κόκκινο πουκάμισο. Το στήθος του ήταν σαν τσαλακωμένη εφημερίδα και έβηχε. Φορούσε κάτι παλιοπάπουτσα που είχανε δει δρόμους και δρόμους. Οταν ήρθε σπίτι - η μάννα μου του έδωσε τα παλιά παπούτσια μου.
Μιά άλλη φορά - βρήκα ένα πεθαμένο Σπουργίτι. Το σήκωσα - κι ήταν πιό ελαφρό κι απ το τίποτα. Τα πόδια του ήταν σπασμένα - κι ήταν ξυπόλητο - σαν κι εμένα.
Τώρα δεν έχω τίποτα να φορέσω - και το νερό της μάννας μου στέγνωσε.

Κάποιος θερίζει στο Φεγγάρι.

2006-12-17T06:46:00.000-08:00

Ητανε ξαπλωμένη στο ντιβανάκι της κουζίνας - την ανασήκωσα στα μαξιλάρια - να δη μιά στιγμή - έξω. Ερχονται οι Ελιές - μου είπε - κοίτα ! Κρύωνε - την σκέπασα κι έκατσα δίπλα της - της κράτησα το χέρι. Μύριζε σαν περασμένος ουρανός. Αφήσαμε το παράθυρο ανοικτό - ψιχάλιζε. Δεν είναι ο Τρόμος που σε φοβίζει - είναι μιά φούχτα σκοτεινό νερό που φέρνει με τα χέρια του. Νύχτωσε - δεν ξαναμίλησε. Εκλεισα το παράθυρο - έριξα δυό ξύλα στην φωτιά. Υπάρχει κάτι π αφήνει γυάλινα ίχνη στο φεγγάρι - γράφει τις ιστορίες μας στην σκόνη του - υπάρχουνε στάχυα της σφαγής και αίμα. Κι υπάρχουνε Σπουργίτια - με διπλωμένα γόνατα - και Χελιδόνια - που δεν θα ξαναδούνε ποτέ τις Σάρδεις. Πώς φεύγει ένα Χελιδόνι; Αργά - μεσάνυχτα - σήκωσε το χέρι της και φανερώθηκε η Σκιά - ένα χελιδόνι ξανά στον τοίχο - δίπλα της - βαμμένο με κίτρινη λαδομπογιά - κι ύστερα ένα καράβι - κι ύστερα σύννεφα - κι ύστερα ξανά το Χελιδόνι. Κοίτα - ψιθύρισε - έρχονται - και πέθανε - το χέρι της έπεσε - κι έφυγε η Σκιά. Κάποιος θερίζει στο Φεγγάρι.

Να σύρουμε τα χελιδόνια μας στο καλοκαίρι.

2006-12-14T05:37:00.000-08:00

Εχθές επάθαμε μεγάλο κακό. Κάτι παραπληγικά χελιδόνια, έμειναν εδώ - δεν έφυγαν για τήν Αφρική. Εμειναν στις φωλιές τους και οι φωλιές έχουν μαδήσει - και κάνει κρύο. Ηταν άλλωστε κακοφιαγμένες από την αρχή - γιατί τα χελιδόνια φιάχνουνε την φωλιά τους σπρώχνοντας την μαλακή λάσπη με το στήθος τους - και οι φωλιές είναι τα χελιδόνια - και τα χελιδόνια είναι άρρωστα. Ησαν οι φωλιές παράξενες - δίχως θόλους και τρούλους - αλλά πεντάγωνες και εξάγωνες - κυρίως μυτερές ! Μυτερές φωλιές ! Τις περισσότερες τις χαλάσανε οι οικοδεσπότες άνθρωποι - με τα σκουπόξυλα - τις γκρεμίσανε από τα περβάζια και τα στέγαστρα - και τα χελιδόνια γκρεμοτσακίστηκαν. Οχι όλα - πάντως πολλά. Εσπαγε η φωλιά - κι έπεφτε από μέσα το χελιδόνι - και οι άνθρωποι τρόμαξαν με τις μορφές τους - πώς έβγαινε αυτό το πράγμα μέσα από αυτή την μυτερή φωλιά - και το πατούσαν αμέσως, με αηδία και οργή, σα να ήταν ένα μεγάλο έντομο. Τα άρρωστα χελιδόνια. Τα πήραμε - όσα έμειναν - και τα φέραμε στα σπίτια μας - τα βάλαμε στο κρεβάτι μας - κι ανάψαμε τις ξυλόσομπες - άδικος κόπος. Ο Χειμώνας μπαίνει μέσα τους και - χιονίζει μέσα στα κόκκαλα των χελιδονιών - δεν υπάρχει ζέστα παρηγορητική για τα χελιδόνια - ούτε φωτιά καλοκαιριού. Πεθαίνουν. Οσα έμειναν επειδή είναι άρρωστα - και όσα έχασαν τον λόγο της αποδημίας. Και όσα είναι τυφλά - και τα μυτερά χελιδόνια με τις εξάγωνες φωλιές. Κανείς δεν ξέρει τι να κάνη - τι να κάνουμε. Η Ουρανία μόνο - είπε πώς ο Χειμώνας είναι σαν τον Ουρανό - ολόκληρος και με τις κονδυλιές του Γαλαξία - πυκνός - πώς μέσα του ζούνε μυστικά όλες οι εποχές - κι όλες ζούνε μέσα στην κάθε μία. Πρέπει να ψάξουμε - συνέχισε - να βρούμε τα κρυμμένα μικρά καλοκαίρια - τ απρόσμενα - ξαφνικά καθώς στρίβεις το κεφάλι σου - στην πίσω μεριά αυτής της μάντρας - στο πλάϊ του δρόμου κοντά στο συρματόπλεγμα - κι εκεί - καθώς κάτι περνάει γρήγορα κι αφήνει πίσω του μιά ζέστη - υπάρχουνε - αρκεί να ψάξουμε - ποτέ μην σταματήσουμε - να σύρουμε τα χελιδόνια μας στο καλοκαίρι.

Ο μαύρος γάτος του κ. Σπουργίτη

2006-12-11T01:23:00.000-08:00

Μιά φορά ένας είδε σε μία γάτα την αρχαιότητα. Τα ζώα είπε δεν έχουν ηλικία, είναι ταυτογχρόνως αρχαία και σύγχρονα. Η γάτα που τρίβεται στο πόδι σου είναι η γάτα που ξαπλώνει στην φωτιά του Ηρακλείτου.
Αν κοιτάξεις μέσα στα μάτια της και για πολύ θα δης.
Οι άνθρωποι έχουν την ηλικία του παρόντος. Υστερα πεθαίνουν και εξισώνονται γιατί οι νεκροί είναι όλοι συνομίληκοι. Στο δημοτικό σχολείο των Ηλυσίων, ο Δημόκριτος και ο Αϊνστάϊν κάθονται στο ίδιο θρανίο.
Αιωνίως στην ίδια τάξι γίνονται σαν μισες γάτες.
Το άλλο μισό, την αιωνιότητα του παρόντος, την κρατάνε οι γάτες μόνο για τον εαυτό τους.

Ο προϊστορικός κ. Σπουργίτης.

2006-12-07T22:37:00.000-08:00

Ο κ.Σπουργίτης κρατιέται γερά.

2006-12-05T23:07:00.000-08:00

Εμείς οι Σπουργίτες δεν πετάμε ποτέ μονάχοι μας. Πετάμε πάντα παρέα και βαστάμε σφιχτά το χέρι του συντροφου μας. Το λέμε κ ρ ά τ η μ α κι είναι το πρώτο που μαθαίνουμε.
Να κρατιόμαστε.
Ποτέ επίσης δεν πετάμε νύκτα. Αλλά αυτό το ξέρετε, αφού κανένας δεν πετάει τη νύχτα. Τη νύκτα κατεβαίνουμε στην γη και σιωπηλοί κοιτάμε πέρα, την θαμπή αναλαμπή της φωτιάς, στα πυρπολημένα δάση της ανατολής.

Ο κ.Σπουργίτης της Ποιήσεως.

2006-12-04T17:18:00.000-08:00

Οπως ξέρετε όλοι, η ποίησι είναι εντελώς άχρηστη - μόνο δεν είναι άχρηστη όταν σημαίνει στο σχήμα μιάς χειροβομβίδας ή ενός καλολαδωμένου περιστρόφου. Προσοχή ! ποτέ δεν είναι αυτοκτονική, ποτέ δεν αγγίζει απειλητικά το μηλίγκι μας.
Επίσης, δεν είναι άχρηστη, όταν κυκλοφορεί στο σχήμα της αβύσσου, όταν καταργεί τον νόμο στην επικράτεια της βαρύτητος, όταν μετακινεί το μάρμαρο της μνήμης.
Επίσης, δεν είναι άχρηστη όταν δοξάζει την κοινή Ανάστασι.
Κι ακόμα, δεν είναι άχρηστη, όταν φωτίζει το κατώφλι και από εκεί ο δρόμος.

Ο κ. Σπουργίτης και τα Χελιδόνια.

2006-11-30T20:58:00.000-08:00

Βρήκα ένα Χελιδόνι μ'ἐνα αγκάθι στην καρδιά. Πλημμύρισα στα αίματα.

Ενα Χελιδόνι έπεσε πάνω στην μάννα μου. Εφτά χρόνια έμεινε στην σκιά της.

Ενα Χελιδόνι μιά φορά, πέταξε κι ήρθε, κι ήπιε βρόχινο νερό απ'το σπασμένο πιάτο στην αυλή. Τότε, ξάφνου, ο κόσμος χάθηκε.

Ενα Χελιδόνι βάδιζε στην στην στέγη μας με κάτι τεράστια βήματα. Hρθε ο Χειμώνας.

Ενα Χελιδόνι πέθανε στον ουρανό. Εβγαλε τα μανταλάκια η μάννα μου και τον δίπλωσε με τ' ασπρόρουχα.

Ενα Χελιδόνι, μόνο ένα, έφερε την Τελευταία Ανοιξι.

Ο κ. Σπουργίτης μιλάει για το φονικό.

2006-11-29T17:45:00.000-08:00

Δεν τους χωράει όλους η ψυχή μου, τους σκοτωμένους και τους φονιάδες, τους αστυνόμους και τους δημοσιογράφους, τα πρόβατα, τα χωράφια, τα όπλα, τα μοιρολόγια, τις κατάρες και τις κηδείες .....
Ακουσα, η ψυχή των ανθρώπων ζυγίζει 21 γραμμάρια, πόσο βαριά να ναι άραγε η δική μου ;
Ούτε μισό.
Χωράει μόνο τις γυναίκες.
Πρώτα τις μάννες των σκοτωμένων, που μείνανε με τις κοιλιές τους άδειες. Οταν πεθαίνει ο γιός σου, κάπου διάβασα, νοιώθεις την κοιλιά σου σαν τάφο, σα να τον γέννησες νεκρό απ την αρχή. Υστερα την μάννα του φονιά, που έμεινε μονάχη σε ένα κάμπο που και τα δένδρα θα την δείχνουν - η μάννα του φονιά θα λένε, η μαύρη, η καψερή, αυτή που δεν υπάρχει τόπος να σταθή.
Και τέλος, τις αδελφές, αυτές που έμειναν από αδέλφια ορφανές και τις κόρες των πεθαμένων και των φονιάδων.

Μακάρι να ΄τανε πιό μεγάλα τα φτερά μου, να πέταγα στα Καλύβια, να μουνα στην κηδεία από ψηλά, να κατέβαζα λίγο ουρανό να τις παρηγορίσω.

Οι επώνυμοι για τον κ. Σπουργίτη

2006-11-27T06:41:00.000-08:00

Eνας κ.Σπουργίτης φέρνει την Ανοιξι .
Αριστοτέλης.

Πόσο γενναία πολέμησε ο κ. Σπουργίτης, στην πρώτη γραμμή, με το ξύλινο σπθί του!
Διγενής Πουλολόγος.

Ο κ. Σπουργίτης μόνο μας έδειξε τον δρόμο του γυρισμού.
Η Ελένη στο Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού.

Στο καθρεφτάκι του ο κ. Σπουργίτης κρύβει και φανερώνει τον Ουρανό.
Διονύσιος ο Αεροπαγίτης.

κ. Σπουργίτη Εσύ της Σιωπηλής Σελήνης Σήμαντρο και Σείστρο !
Γεώργιος Λουδοβίκος Μπόρχες.

d. Passer ad portas !
Mάρκος Αυρήλιος .

Σπουργίτη που πάς ; Στη θάλασσα πετώ / στη μάννα μου γυρνώ.
δημοτικό.

σπουργιτάκι μου ......
Η μαμά μου.

Ο Σπουργίτης στην Αφρική

2006-11-26T15:09:00.000-08:00

ΜΠΑΜ ! ΓΑΒ !

2006-11-23T02:37:00.000-08:00

Ωχ! Πλακώσανε οι κυνηγοί με τα βρωμόσκυλα.

Αδέλφια Σπουργίτια ......... α έ ρ ααααααα .....

Το ξένο Σπουργίτι

2006-11-21T22:56:00.000-08:00

Γιατί γράφετε στα ξένα ;
Είμαστε αναγκασμένοι να γράφουμε τις διευθύνσεις μας στην αγγλική - το ίδιο και οι Κινέζοι. Είμαστε επίσης αναγκασμένοι να γράφουμε ένα σωρό ξένες λέξεις όταν τα πράγματα που δείχνουν αυτές οι λέξεις είναι ξένα : i-pod, sex, gargoyle ...
Ακόμα, και το χειρότερο είναι αυτό,
οι πύλες του διαδικτύου απαιτούν όνομα και σύνθημα ονόματος ξένα ! Κι αν ελληνικά - ή κινεζικά - πρέπει να γράφουμε το όνομα και το σύνθημα του ονόματος με γράμματα ξένα.
[ s p o u r g i t i s ]
Το διαδίκτυο με βάφτισε - με ένα ξένο όνομα.

* Εγώ ο Σπουργίτης είμαι αεροπλανικός, ανεμοβάτης, ουρανοπόρος. Είμαι η μαρτυρία της Ανοίξεως μέσα στον Χειμώνα. Είμαι το αμετάθετο και σταθερό σημείο του κόσμου.
Ο spourgitis δεν είναι τίποτα. Δεν έχει φτερά, ειναι βαρύς σαν πέτρα, ζει σε μιά τρύπα στο χώμα σαν έντομο. [ Δεν με χωράει το διαδίκτυο ολόκληρον - με τα φτερά μου και τον ουρανό τους. ]

Ιστολόγιον.
Ενας απελπισμένος μουσικός κατασκεύασε αυτό το ηχητικό καύκαλο και έντυσε το ξένο πράγμα. Είμαστε αναγκασμένοι να δεχθούμε τον συμβιβασμό -
αλλά δεν ξεχνάμε : εδώ έχουμε ένα τέρας και μία κηδεία.

Γιατί λοιπόν γράφετε ξένα ;
Γιατί όλες αυτές οι ξένες λέξεις και προτάσεις - όταν υπάρχουνε ελληνικές, γνώριμες, οικοίες, οικογενεακές, κυριακάτικες
και μητρικές -

Γνωρίζω τον λόγο -
τον γνωρίζετε και εσείς. Είναι ήσυχη και ασφαλής - κυρίως ασφαλής - η εντομική παρήχησις.

** έγραψα ότι οι λέξεις δείχνουν τα πράγματα αλλά αυτό δεν είναι σωστό. Οι λέξεις φωτίζουνε και φωτίζονται από τα πράγματά τους - ειδ άλλως, αυτός ο ξένος Σπουργίτης, μένει μετέωρος και ακίνητος.
*** εντομική παρήχησις. Ο ακριβής όρος είναι παραξενολεξία.
**** gargoyle = ο γαργάρας, τρέχει νερό από το στόμα του γαργαριστό.

Ολοι ζητάνε το εισητήριο.

2006-11-21T04:18:00.000-08:00

Μπορώ να δω το εισητήριό σας ;
Λαμία, χωρίς επιστροφή.

Ολοι ζητάνε το εισητήριο.

Χωρίς εισητήριο δεν υπάρχει η Λαμία. Το εισητήριο κατασκευάζει τον προορισμό.

Και έτσι, όλοι τρέχουν να βγάλουν εισητήριο.

Αν γράψεις στα παλιά σου τα παπούτσια τις αρχές και τα ταμεία, τα στενά εκδοτήρια εισητηρίων, αν φύγεις μόνο με το παιδί σου, τα πράγματα που αγαπάς,
τα εικονίσματα της μάννας σου -
αλλά χωρίς εισητήριο ;

Αν είναι αυτά το εισητήριό σου ;

Ο Τόμ μιλάει για τον Σπουργίτη.

2006-11-14T16:19:00.000-08:00

Ηταν η πρώτη διεθνής επιτυχία μας αυτή η αναφορά του Τομ Γουέητς στον Σπουργίτη και το Ιστολόγιό μας. Σε συνέντευξι που παραχώρησε σε κάποια ιταλική εφημερίδα, ο Τομ, είπε ότι το παρόν Ιστολόγιο είναι τόσο ωραίο όσο ένα τραγούδι.

Το να γράφεις ένα τραγούδι σε δίσκο είναι όπως όταν πιάνεις έναν σπουργίτη: πρέπει να προσέξεις να μην το σκοτώσεις. Μερικές φορές, από τη βιασύνη να μεταφέρεις ένα τραγούδι σε δίσκο, απομένεις έχοντας στο χέρι μερικά πούπουλα μόνο, και ο σπουργίτης, δηλαδή το τραγούδι, έχει πετάξει μακριά...

* Ο Τομ Γουέητς είναι ένας διάσημος στο εξωτερικό μουσικός.

Οταν φεύγουν τα πουλιά

2006-10-16T22:16:00.000-07:00

Το Φθινόπωρο είναι εδώ σαν μία μικρή κρύα Ανοιξη. Με τις πρώτες βροχές η φύση πρασινίζει μόνο μέ ένα πράσινο σκοτεινότερο - ξέρει, ο Χειμώνας ακολουθεί. Ηταν κάποτε η αγαπημένη μου εποχή. Τα χελιδόνια πάντως φεύγουνε.
Θυμάστε την γρίπη των πτηνών και τον πανικό που προκάλεσε; Λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι που πέρασε τα πουλιά γύρισαν χωρίς την γρίπη, η Αφρική τα γιάτρεψε.

Ενα ψάρι που το λέγανε Σπουργίτη.

2006-10-16T02:34:00.000-07:00

Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και αυτό είναι προφανές. Σχεδόν προφανές. Είναι επίσης προφανές ότι αυτή η μοναδικότητα δεν φανερώνεται στα ιστολόγια. Δεν την φανερώνει η γραφή δηλαδή, αφού ακόμα και στους μεγάλους όπως ας πούμε ο Ντοστογιέφσκυ, εκείνο που αναγνωρίζουμε είναι το ύφος, το στύλ, τον τρόπο αλλά όχι το πρόσωπο.
Το πρόσωπο μας διαφεύγει πάντα.
Αν κατέβουμε ένα σκαλοπάτι πάλι τίποτα δεν θα δούμε. Γιατί στο καλό τόσες κοινοτοπίες, τόση αγωνία για να είσαι όπως ακριβώς ο διπλανός; Γιατί τόση προσπάθεια να γίνουμε κανονικοί, μετρήσιμοι, νομοταγείς, απαράλλαχτοι με τους υπόλοιπους στο ανθρώπινο κοπάδι; Κρυβόμαστε από τον θάνατο μέσα στην μάζα, όπως τα ψάρια;
Τέλος πάντων,
τα ιστολόγιά μας δεν είναι μία πράξη ελευθερίας αλλά πράξη ενεργής απόκρυψης.
Γράφουμε για να θολώσουμε τα νερά.

Εκλογές σήμερα

2006-10-15T04:15:00.000-07:00

Μία μουντή φθινοπωρινή ημέρα που θέλεις να ξαπλώσεις και να κοιμηθείς μέχρι το τέλος του κόσμου. Το κρεβάτι γίνεται φωλιά, κρυψώνα και τάφος.
Το μόνο που σε κρατάει ζωντανό και σε ησυχάζει είναι οι μυρωδιές σου. Δεν υπάρχει πιό ήσυχος ύπνος από τον ύπνο σε βρώμικα σεντόνια. Τα απορρυπαντικά είναι ένας εφιάλτης, χάνεις τον εαυτό σου μέσα τους, το κρεβάτι σου γίνεται ένα χημικό εργαστάσιο, σύγχρονη πόλη. Εσύ θέλεις μιά φωλιά, να μυρίζει όπως μυρίζουν οι φωλιές, να μυρίζει όπως μυρίζεις εσύ, ο ιδρώτας σου, τα μαλλιά σου.

Κάποτε ριζώνουν καὶ τὰ λόγια

2006-10-08T19:37:00.001-07:00

Μία φορὰ ἦταν ἕνας βασιλιὰς καὶ εἶχε στὸ κεφάλι του ἕνα κερατάκι. Τὸ εἶχε πολὺ κρυφό, μὰ πῶς νὰ τὸ κρύψει καὶ ἀπὸ τὸν κουρέα του;
Κάθε φορὰ ὅμως ποὺ πήγαινε νὰ τοῦ κόψει τὰ μαλλιά, ὁ βασιλιὰς τὸν φοβέριζε νὰ μὴν τὸ πεῖ σὲ κανένα, γιατί θὰ τοῦ πάρει τὸ κεφάλι.
Ἄλλος κανένας δὲν τὸ ἤξερε ἐκτὸς ἀπὸ τὸν κουρέα τοῦ βασιλιᾶ.
Ὁ κουρέας δὲν μποροῦσε νὰ βαστάξει τὸ μυστικό, μὰ φοβόνταν πάλι. Τί νὰ κάνει; Ποῦ νὰ τὸ εἰπεῖ;
Πῆγε σ’ ἕνα πηγάδι, ἔσκυψε ἀποπάνω καὶ φώναξε μ’ ὅλη του τὴν καρδιά: Ὁ βασιλιὰς ἔχει κερατάκι!
Ὕστερα ἀπὸ λίγον καιρὸ τὸ πηγάδι ξεράθηκε, καὶ φύτρωσε μέσα του μία καλαμιά. Ἡ καλαμιά μεγάλωσε καὶ μία μέρα πέρναγεν ἕνας τσοπάνης, ἔκοψε τὴν καλαμιά κι ἔκανε μία φλογέρα καὶ τὴν ἔπαιζε. Μὰ ἡ φλογέρα ἔλεγε: Μπί, μπί, ὁ βασιλιὰς ἔχει κερατάκι, ὁ βασιλιὰς ἔχει κερατάκι!
Τὸ ἄκουσεν ἕνας, τὸ ἄκουσεν ἄλλος, τὸ ἔμαθεν ὅλη ἡ χώρα, ἔφτασε καὶ στ’ αὐτιὰ τοῦ βασιλιᾶ.
Στέλνει ὁ βασιλιάς, φωνάζει τὸν κουρέα.
– Ποῦ τὸν εἶπες αὐτὸν τὸ λόγο; τὸν ρωτάει.
Ὁ καημένος ὁ κουρέας ὁρκιζόταν πὼς δὲν τὸ εἶπε σὲ κανένα. Μόνο μία φορά, λέει, δὲν βάσταξα καὶ πῆγα καὶ τὸ εἶπα μέσα στὸ πηγάδι.
Φωνάζουν καὶ τὸν τσοπάνη κι αὐτὸς μαρτύρησε πὼς τὴ φλογέρα τὴν ἔκαμε ἀπὸ ἕνα καλάμι ποὺ βγῆκε μέσα στὸ πηγάδι. Ἔτσι φανερώθηκε πὼς κάποτε ριζώνουν καὶ τὰ λόγια.